ΠΑΝΤΟΤΕ ΧΑΙΡΕΤΕ

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Θεσσαλονικείς, για διάφορα πνευματικά θέματα που έχουν σωτηριολογική σπουδαιότητα, τους συμβουλεύει μεταξύ άλλων·

   «Πάντοτε χαίρετε» (Α΄ Θεσ. 5,16). 

Την συμβουλή του αυτή την επαναλαμβάνει σε αρκετά σημεία των επιστολών του. 

Έτσι στους Φιλιππησίους γράφει· «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε^. πάλιν ερώ, χαίρετε» (Φιλιπ. 4,4). 

Συμβουλεύει δε και προστάζει, με επιμονή και με επαναλήψεις, τα όσα είπε στους Θεσσαλονικείς. 

Και δεν το κάνει αυτό ευκαιριακά και παρεμπιπτόντως, αλλά συστηματικά και ενσυνείδητα, δικαιολογούμενος συγχρόνως γι’ αυτή την επιμονή του. 

«Το λοιπόν αδελφοί μου, χαίρετε εν Κυρίω. Τα αυτά γράφειν υμίν εμοί μεν ουκ οκνηρόν, υμίν δε ασφαλές» (Φιλιπ. 3,1). 

«Λοιπόν, αδελφοί, χαίρετε…και ο Θεός της αγάπης και ειρήνης έσται μεθ’ υμών» (Β΄ Κορ. 13,11). 

«Ο δε Θεός της ελπίδος πληρώσαι υμάς πάσης χαράς και ειρήνης…» (Ρωμ. 15,13). 

Συνολικά δηλαδή σε πέντε χωρία μιλά και εντέλλεται για το θέμα της χαράς. Στα τελευταίο χωρίο δεν παραινεί ούτε συνιστά, αλλά εύχεται να πληρωθούν «πάσης χαράς».

Γιατί ο απόστολος Παύλος είναι τόσο φορτικός στο θέμα της χαράς; 

Και γιατί μεταξύ άλλων θρησκευτικών αρετών και χαρισμάτων (όπως είναι η αγάπη, η ειρήνη, η πίστη, η ελεημοσύνη, η προσευχή, η εγκράτεια κ.τ.λ.) συμβουλεύει και απαιτεί και εύχεται ν’ αποκτήσουν οι χριστιανοί τη χαρά;

  

Διότι όπως λέγει ο ίδιος σε άλλα σημεία των επιστολών του, η χαρά είναι στοιχείο της Βασιλείας του Θεού και καρπός του Αγίου Πνεύματος.

«Ου γαρ εστίν η βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω» (Ρωμ.14,18). 

«Ο δε καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη…» (Γαλ. 5,22). 

Η Αγάπη είναι ανώτερη από κάθε άλλο χάρισμα

Η αγάπη είναι ανώτερη από κάθε άλλο χάρισμα ή πνευματική εμπειρία. 

 

Γι' αυτό και οι χριστιανοί προτρέπονται να επιθυμούν αυτό το χάρισμα περισσότερο από κάθε άλλο:

 

του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου (†)

"Ζηλούτε δε τα χαρίσματα τα κρείτονα, και έτι καθ' υπερβολήν οδόν υμίν δείκνυμι ... Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον, και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν είμι ... η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει ... νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη" (Α' Κορ. ιβ' 31, ιγ' 1-13).

Ολόκληρος ο αγώνας του ανθρώπου νοηματοδοτείται όταν αποβλέπει στην επιστροφή του ανθρώπου, στην κοινωνία μετά του Θεού και μετά του πλησίον στη βίωση της μιας ανθρώπινης φύσης. Η κοινωνία αυτή είναι κοινωνία ''εν όλη τη καρδία" και ''εν όλη τη ψυχή" και ''εν όλη τη διανοία" μετά του Ακτίστου Θεού και εμπειρία τού ότι ο πλησίον δεν αποτελεί κάτι ξένο προς τη δική μας φύση· γι' αυτό και ο Κύριος υπογραμμίζει: «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτον" (Ματθ. κβ' 35-40).

Η φιλία

Η φιλία

Τα λόγια τα γλυκά τους φίλους τους πληθαίνουν κι η γλώσσα η καλοσυνάτη πληθαίνει τις φιλοφρονήσεις.

Πολλοί να είναι εκείνοι που σε χαιρετούν
αλλά οι σύμβουλοί σου ένας να' ναι μες στους χίλιους.

Πρίν αποκτήσεις φίλο να τον δοκιμάσεις και μη βιαστείς να τον εμπιστευτείς.

Συμβαίνει, αλήθεια, κάποιος να είναι φίλος όταν τον συμφέρει, μα που δεν μένει φίλος όταν σε εύρουν συμφορές.

Υπάρχει φίλος που μετατρέπεται σε εχθρό
όταν μια διαμάχη σας τη φανερώνει για να σε ντροπιάσει.

Και υπάρχει φίλος που κάθεται στο τραπέζι σου σου, μα δε θα μείνει όταν σε βρούνε συμφορές.

Στην ευτυχία θα είναι ένα μ' εσένα και σαν αφέντης θα μιλάει στους υπηρέτες σου.
Αν όμως δυστυχήσεις θα στραφεί εναντίον σου , και θ'αποφεύγει να τον συναντήσεις.

Απομακρύνσου απ' τους εχθρούς σου, φυλάξου από τους φίλους σου.

Ο πιστός φίλος είναι καταφύγιο γερό, κι όποιος τον βρήκε, βρήκε θησαυρό.

Αντάλλαγμα για τον πιστό φίλο δεν υπάρχει και η αξία του είν' ανεκτίμητη.

Ο πιστός φίλος είναι ελιξίριο ζωής και θα τον βρουν αυτοί που σέβονται τον Κύριο.

Όποιος τον Κύριο σέβεται κατευθύνει σωστά και τη φιλία του·
γιατί όπως είναι αυτός, έτσι θα 'ναι κι ο φίλος του.

Πλούτη και υπερηφάνεια

Πλούτη και υπερηφάνεια

Στα πλουτη σου απάνω μη στηρίζεσαι κι ούτε να λες:
"Μ' ετούτα είμ' αυτάρκης".

Μην παρασέρνεσαι απ' τους πόθους σου ή απ' τη δύναμή σου·
και από τα πάθη της καρδιάς σου μην πηγαίνεις.

Μη λές , "κανείς δε θα μ΄εξουσιάσει εμένα!" γιατί είναι βέβαιο πως θα σε τιμωρήσει ο κύριος.

Μη πείς, "αμάρτησα, ε, και λοιπόν τι έπαθα;"
Μπορεί ο Κύριος να είν' αλήθεια μεγαλόψυχος, αλλά αν προσθέτεις τη μια αμαρτία πάνω στην άλλη, μην είσαι τόσο βέβαιος για την άφεση.

Και μην πεις " μα εκείνος είναι πολυεύσπλαχνος και τις πολλές μου αμαρτίες θα συγχωρήσει"· γιατί αυτός έχει και έλεος, έχει κι οργή. Και πάνω στους αμαρτωλούς ξεσπάει ο θυμός του.

Στον Κύριο να γυρίσεις μην αργείς, κι άφησε τις αναβολές από μέρα σε μέρα, γιατί αναπάντεχα η οργή θε να' ρθει του Κυρίου , και στον καιρό της τιμωρίας θ' αφανιστείς.

Σε πράγματα αδικομαζωμένα μη στηρίζεσαι, γιατί σου είναι ανώφελα στις τιμωρίας τη μέρα
Να μένεις σταθερός στην κρίση σου κι ο λόγος σου ας είναι πάντα ένας.
Πρόθυμος να΄σαι όταν πρόκειται  ν' ακούσεις και πάρε χρόνο για να δώσεις την απόκριση.

Αν κάτι το ξέρεις καλά, απάντησε στον άλλο· αλλιώτικα, κράτα το στόμα σου κλειστό.
Η τιμή κι ο διασυρμός βρίσκονται με στα λόγια·
κι η γλώσσα του ανθρώπου γίνεται η δυστυχία του.

Ας μη σε πουν ψιθυριστή και με τη γλώσσα σου μην παγιδεύεις· γιατί αν του κλέφτη του πρέπει η ντροπή, στον διπλοπρόσωπο σκληρή αρμόζει καταδίκη.

Μη γίνεις φταίχτης στα μεγάλα από άγνοια ούτε και στα μικρά.

Από φίλος μη γίνεσαι εχθρός·
γιατί το κακό όνομα φέρνει ντροπή κι ατίμωση.

Ντροπή και αξιοπρέπεια

Ντροπή και αξιοπρέπεια

Τις περιστάσεις πρόσεχε κι από το πονηρό φυλάξου·
και ποτέ να μην έχεις κάτι να ντραπείς.

Γιατί υπάρχει μια ντροπή που οδηγεί στην αμαρτία,
κι άλλη ντροπή, που δόξα είναι και χάρη.....

Στα λόγια σου μην είσαι βιαστικός
ούτε να΄σαι στα έργα σου νωθρός και ράθυμος.

Μέσα στο σπίτι σου μην είσαι σαν λιοντάρι
ούτε με τους υπηρέτες σου καχύποπτος.

Ας μην είναι το χέρι σου απλωμένο για να πάρει·
ούτε όταν πρόκειται να δώσε,
σφιγμένο να' ναι και κλειστό.

Ευσπλαχνία

Ευσπλαχνία

Έτσι όπως σβήνει το νερό την φωτιά που λαμπαδιάζει,
το ίδιο κι η ελεημοσύνη πλήθος αμαρτιών τις συγχωρεί.

Όποιος ανταποδίδει το καλό που του 'γινε,
σκέφτεται ότι δε θα πάει χαμένο αυτό που κάνει·
όταν κάποτε κλονιστεί θα βρει ένα στήριγμα.

Η υπερηφάνεια.

Ο σκληρόκαρδος κακοπαθαίνει στα στερνά·
κι όποιος τον κίνδυνο αγαπά μέσα σ' αυτόν θα πέσει.

Ο σκληροτράχηλος με λύπες θα φορτώνεται, και θα σωρεύει ο αμαρτωλός κρίμα πάνω στο κρίμα.

Για του περήφανου τα βάσανα δεν βρίσκεται γιατριά, γιατί το δέντρο της κακίας έχει φυτρώσει μέσα του.

Του συνετού ανθρώπου η καρδιά την παροιμία θα στοχαστεί και του σοφού η επιθυμία είν' ένα αυτί, που ξέρει να προσέχει.

Η ταπεινοφροσύνη.

Η ταπεινοφροσύνη.

Παιδί μου με πραότητα να κάνεις τις δουλείες σου, κι απ' τον καλοπροαίρετο τον άνθρωπο θ' αγαπηθείς.

Όσο είσαι μεγαλύτερος τόσο να ταπεινώνεσαι και μπρός στον Κύριο θα βρείς χάρη.

Πολλοί είν' οι υπερόπτες αλλά ο Κύριος στους ταπεινούς τα μυστικά του αποκαλύπτει.
Πράγματι μεγάλη είναι του Κυρίου η δύναμη αλλά αυτός δοξάζεται απ' τους ταπεινούς.

Μη ζητάς πράγματα που είναι για σένα πολύ δύσκολα·
κι όσα τη δύναμή σου ξεπερνούν μη τα εξετάζεις·
όσα σου δόθηκαν ως εντολή αυτά να εξετάζεις·
δεν έχεις χρεία με τα απόκρυφα να ασχολείσαι.

Μ' εκείνα που σε ξεπερνούν μη βασανίζεσαι·
όσα σου φανερώθηκαν είναι ήδη περισσότερα από όσα το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να καταλάβει.

Πολλούς τους εξαπάτησε ο μάταιος στοχασμός τους, και η σκέψη η πονηρή το νου τους έκανε να πλανηθεί.

Αν δεν έχεις τις κόρες των ματιών σου στερείσαι το φως· κι όταν σου λείπει η γνώση για κάτι, μην κάνεις πως το ξέρεις.

Μάνα Παναγιά

Μάνα Παναγιά

Έλα κι απόψε στην ψυχή μου φανερώσου,
πάρ’ την κοντά σου να σε βλέπει να γελά,
θέλω τα χείλη στ’ όνομά Σου να πετρώσουν,
να ‘ναι τα λόγια της καρδιάς μου αληθινά.

Δως μου έναν ήλιο να τον βλέπω σα νυχτώνει,
να πολεμώ κάθε αόρατο εχθρό,
δως μου ελπίδα στην καρδιά να δυναμώνει,
κι αν πέσω κάτω δυο φορές να σηκωθώ.

Μάνα Παναγιά του κόσμου όλου,
πάρε με αγκαλιά το Φως σου δως μου,
δείξε μου το δρόμο που οδηγεί στον ουρανό.
Βάλε στην ψυχή φτερά αγγέλων,
να ‘ρθει να σε βρει στο αιώνιο μέλλον,
κάνε την ευχή στην προσευχή μου αληθινή.

Η σφραγίδα του Πατέρα

Η σφραγίδα του Πατέρα … 
                          (το πάσχα των παιδιών)

Να χουμε αναμνήσεις και βιώματα κοντά στον Χριστό …
το δυνατότερο όπλο για σένα και το παιδί σου …
μόνο έτσι δεν θα φύγει από την εκκλησία…
Και αυτό θα το καταφέρεις μόνο αν του προσφέρεις βιώματα μέσα στον ναό …

Ο στάρετς Ζωσιμάς του Dοstοyevsky στους Αδελφούς Καραμαζώφ λέει: «εκείνος που μπορεί να έχει αναμνήσεις Χριστού από την παιδική του ηλικία είναι σωσμένος για όλη του τη ζωή».

Το σπουδαίο είναι ότι κάνει αυτή την μνημειώδη παρατήρηση ύστερα από τη γλυκιά θύμηση της μητέρας του ,όταν τον έπαιρνε μαζί της στη Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων. Θυμάται την ομορφιά της Ακολουθίας, τη μοναδική μελωδία του κατανυκτικού «κατευθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν σου…».

Τις γριούλες που έκαναν μετάνοιες , τον κόσμο όλο δακρυσμένο να παρακαλά τον Χριστό ,το λιβάνι που ανέβαινε ψηλά, τις ηλιαχτίδες που έμπαιναν απ τα χρωματιστά τζάμια της εκκλησιάς , την μάνα του που τον κρατούσε αγκαλιά πηγαίνοντας τον να κοινωνήσει …

Αυτή η ανάμνηση τον κρατούσε ζωντανό στις δυσκολίες και στις πίκρες της ζωής ,τους πειρασμούς και τις ταλαιπωρίες …
Τότε γύριζε πίσω και άνοιγε αυτό το «άλμπουμ» της καρδιάς του …
κοιτάζοντας νοσταλγικά αυτές τις φωτογραφίες …
αυτές τις παλιές όμορφες αναμνήσεις …

Γιατί είναι πολύ ωραίο να έχεις αναμνήσεις από την εκκλησία …
Ποτέ μην φοβηθείς λοιπόν τον άνθρωπο που έχει αναμνήσεις κοντά στον Χριστό …
Δεν θα φύγει …
μα και αν φύγει θα θυμηθεί αυτήν την αγάπη αυτά τα βιώματα …
και κάποτε θα γυρίσει …
Όπως ο άσωτος που είχε γευτεί την αγάπη του πατέρα …
είχε νιώσει το φιλί ,την αγκαλιά, την ζεστασιά το πατρικό χάδι ,το πατρικό βλέμμα ,την πατρική ασφάλεια το στήριγμα την αγάπη..
Τα είχε γευτεί ….
Και γι΄ αυτό ο Πατέρας του δεν το φοβήθηκε το φευγιό του παιδιού του και το άφησε ελεύθερο …
και δεν το εμπόδισε να φύγει ,γιατί ήξερε πως υπήρχε μια σφραγίδα στην καρδιά του και όπου και να πήγαινε ,αυτό το φωτεινό σφράγισμα …
θα το έκανε να θυμηθεί και να γυρίσει …….

Πρόσεχε την ψυχή σου!

Πρόσεχε την ψυχή σου!

Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε ένα γιο πονηρό.
Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για αλλαγή προς το καλύτερο, ο πατέρας καταδίκασε τον γιο του σε θάνατο.
Του έδωσε ένα μήνα περιθώριο για να προετοιμαστεί.

Πέρασε ο μήνας, και ο πατέρας ζήτησε να παρουσιασθεί ο γιος του.

Προς μεγάλη του έκπληξη, παρατήρησε πως ο νεαρός ήταν αισθητά αλλαγμένος: το πρόσωπό του ήταν αδύνατο και χλωμό, και ολόκληρο το κορμί του έμοιαζε να είχε υποφέρει.

«-Πώς και σου συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;»,
ρώτησε ο πατέρας.
«-Πατέρα μου και κύριέ μου», απάντησε ο γιος,
«πώς είναι δυνατόν να μην έχω αλλάξει, αφού η κάθε μέρα με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο;».

«-Καλώς, παιδί μου», παρατήρησε ο βασιλιάς.
«Επειδή προφανώς έχεις έρθει στα συγκαλά σου, θα σε συγχωρήσω.
Όμως, θα χρειαστεί να τηρήσεις αυτή την διάθεση επιφυλακής της ψυχής σου, για την υπόλοιπη ζωή σου».

«-Πατέρα μου», απάντησε ο γιος, «αυτό είναι αδύνατο.
Πώς θα μπορέσω να αντισταθώ στα αμέτρητα ξελογιάσματα και τους πειρασμούς;».

Ο βασιλιάς τότε διέταξε να του φέρουν ένα δοχείο γεμάτο λάδι, και είπε στον γιο του:
«-Πάρε αυτό το δοχείο, και μετάφερε το στα χέρια σου, διασχίζοντας όλους τους δρόμους της πόλεως.
Θα σε ακολουθούν δύο στρατιώτες με κοφτερά σπαθιά.

Εάν χυθεί έστω και μία σταγόνα από το λάδι, θα σε αποκεφαλίσουν».
Ο γιος υπάκουσε.
Με ανάλαφρα, προσεκτικά βήματα, διέσχισε όλους τους δρόμους της πόλεως, με τους στρατιώτες να τον συνοδεύουν συνεχώς, και δεν του χύθηκε ούτε μία σταγόνα.

Όταν επέστρεψε στο κάστρο, ο πατέρας τον ρώτησε:
«-Γιέ μου, τι πρόσεξες καθώς τριγυρνούσες μέσα στους δρόμους της πόλεως;».
«-Δεν πρόσεξα τίποτε».
«-Τι εννοείς, ‘τίποτε’;», τον ρώτησε ο βασιλιάς.
«Σήμερα ήταν μεγάλη γιορτή. Σίγουρα θα είδες τους πάγκους που ήταν φορτωμένοι με πολλές πραμάτειες, τόσες άμαξες, τόσους ανθρώπους, ζώα».
«-Δεν είδα τίποτε απ’ όλα αυτά», είπε ο γιος.
«Όλη η προσοχή μου ήταν στραμμένη στο λάδι μέσα στο δοχείο.

Φοβήθηκα μην τυχόν μου χυθεί μια σταγόνα και έτσι χάσω τη ζωή μου». «-Πολύ σωστή η παρατήρησή σου», είπε ο βασιλιάς.
«Κράτα λοιπόν αυτό το μάθημα κατά νου, για την υπόλοιπη ζωή σου. Να τηρείς την ίδια επιφυλακή για την ψυχή μέσα σου, όπως έκανες σήμερα για το λάδι μέσα στο δοχείο.

Να στρέφεις τους λογισμούς σου μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνεις σε εκείνα που είναι αιώνια.

Θα είσαι ακολουθούμενος, όχι από οπλισμένους στρατιώτες, αλλά από τον θάνατο, στον οποίον η κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά.

Να προσέχεις πάρα πολύ να φυλάς την ψυχή σου από όλους τους καταστροφικούς πειρασμούς». Ο γιος υπάκουσε τον πατέρα, και έζησε έκτοτε ευτυχής.

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα Ο Πρόδρομος Ιωάννης

Ευαγγελικό Ανάγνωσμα Μαρκ. α΄ 1-8.

1 ΑΡΧΗ τοῦ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. 

2 Ὡς γέγραπται ἐν τοῖς προφήταις, ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου· 

3 φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ, 

4 ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. 

5 και ἐξεπορεύετο πρὸς αὐτὸν πᾶσα ἡ Ἰουδαία χώρα καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται, καὶ ἐβαπτίζοντο πάντες ἐν τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ ὑπ᾿ αὐτοῦ ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. 

6 ἦν δὲ ὁ Ἰωάννης ἐνδεδυμένος τρίχας καμήλου καὶ ζώνην δερματίνην περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ, καὶ ἐσθίων ἀκρίδας καὶ μέλι ἄγριον. 

7 καὶ ἐκήρυσσε λέγων· ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς κύψας λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ. 

8 ἐγὼ μὲν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν ὕδατι, αὐτὸς δὲ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ

Κυριακή προ των Φώτων

Μαρκ. α΄ 1-8

Ο Πρόδρομος Ιωάννης

2 Ιανουαρίου 2011

Ὅταν ζητοῦμε

Ὅταν ζητοῦμε κάτι ἀπ’ τόν Πανάγαθο Θεό,
νά τό ζητοῦμε ἀκούραστα, ἐπίμονα ἀλλά καί ταπεινά.
Ὄχι μέ ἀπαιτήσεις καί γογγυσμό,
ἀλλά μέ εὐλαβική ἀποδοχήτῆς θείας παιδαγωγίας

Η θεία μέθη

«ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄ ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
Η θεία μέθη

- Γέροντα, φοβάμαι μήπως δεν σωθώ.
- Μη φοβάσαι∙ μαζί θα πάμε επάνω. Μόνο να πης στην Γερόντισσα να μας δώση δύο μεγάλα μπουκάλια για τον δρόμο -πρόσεξε να είναι πλαστικά για να μην σπάσουν στο ταξίδι!... Θα τα γεμίσουμε νερό και ,μέχρι να ανεβούμε στον Ουρανό, από την κούραση θα το πιούμε! Μόνον τρία δάκτυλα θα αφήσουμε και θα παρακαλέσουμε τον Χριστό να το ευλογήση, να το κάνη κρασί και μετά θα το πιούμε και θα μεθύσουμε πνευματικά κοντά στον Χριστό.
- Γέροντα, ποιό είναι αυτό το νερό;
- Είναι η αγάπη προς τον χριστό και τους αδελφούς .
- Και η μέθη;
- Είναι η μέθη από το Άγιο πνεύμα. Αυτοί που μεθούν από το Άγιο Πνεύμα , αγάλλονται συνέχεια από την στοργή του Θεού, του Πατέρα τους.
Αν μεθύση ο άνθρωπος πνευματικά με το ουράνιο κρασί, η ζωή του εδώ στην γη γίνεται μαρτυρική, με την καλή όμως έννοια. Αχρηστεύεται για τον κόσμο, αδιαφορεί για καθετί γήινο και όλα τα «θεωρεί σκύβαλα». Βλέπεις, όσοι πίνουν πολύ και μεθούν, μετά δεν νοιάζονται για τίποτε. «Μπάρμπα- Θανάση, το καλύβι σου καίγεται», φώναζαν σε κάποιο γεροντάκι που το καλύβι του είχε πάρει φωτιά. «Άσ’ το να καή» έλεγε αυτός, γιατί είχε πιει και ήταν μεθυσμένος!...
Η άλλη μέθη, η ουράνια, είναι καλή, αλλά πρέπει να είναι κανείς συνέχεια εκεί, στο ατέλειωτο βαρέλι, το ουράνιο. Εύχομαι να βρήτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί. Αμήν!

Δύναμις της Αγάπης.

Η  δύναμις  που παράγει την αρμονία, είναι  η  δύναμις  της   Αγάπης. 
Και ενώ  η Αγάπη παράγει  ενότητα και αρμονία, αντιθέτως το μίσος παράγει διαφωνία και παραφωνία.

Αγάπη είναι η δύναμις της αμοιβαίας αναγνωρίσεως.   Αναγνώρισης  δε, είναι μια λειτουργία της συνειδητοποιήσεως. Συνειδητοποίηση, είναι μια λειτουργία της ζωής.

Ζωή αγάπη συνειδητοποίηση  αρμονία,  είναι ουσιαστικά ένα πράγμα.  Η δύναμις που κάνει ένα υπαρκτό πλάσμα μιας μορφής, να αναγνωρίζει τον εαυτό του, στην μορφή ενός  άλλου πλάσματος είναι η αγάπη.

Ο άνδρας έλκεται προς την γυναίκα κι η γυναίκα προς τον άνδρα, γιατί αν  αναγνωρίσουν ο ένας στον άλλον την ύπαρξη των δικών τους στοιχείων, θα αγαπήσουν  ο ένας τον άλλον και θα απολαύουν την τέλεια ευχαρίστηση.

Ο άνδρας και η γυναίκα μπορούν να αγαπηθούν, αληθινά μόνον όταν έλκονται  από τα ιδία ιδανικά.
Αυτό το ιδανικό  μπορεί να είναι υψηλό η χαμηλό,  κι όσο ψηλότερο είναι, τόσο αιώνια και μεγάλη θα είναι και η αμοιβαία τους ευτυχία και επιτυχία.

Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ  ήταν μια ενάτης, ένα θεϊκό πλάσμα στο όποιο η θέλησης και η σκέψη ήσαν ένα. 
Καθώς παραπλανήθηκε από τα δελεασματα της αισθησιακής υπάρξεως, άρχισε να ονειρεύεται, και με τα όνειρα του ξέχασε την  ουράνια φύση και έγινε σκουλήκι της γης.
 Όταν άνοιξε τα μάτια του, βρήκε μπροστά του την γυναίκα.

Αυτός, η αρχική ενάτης είχε χωριστή σε δυο, πράγμα το όποιο σημαίνει ότι η θέλησης του και η σκέψης του, είχαν διαχωριστή και δεν βρισκόντουσαν πια σε αρμονία μεταξύ τους, ούτε με τον νόμο.

Ο άνδρας, αντιπροσωπεύει την φαντασία, η γυναίκα την θέληση.

Αν και οι δυο είχαν αποχωριστή από τον νόμο, όπως αποχωρίστηκαν μεταξύ τους, η γυναίκα δεν θα είχε την διανόηση και ο άνδρας δεν θα έχει θέληση.

συνεχιζεται .....

ΑΓΑΠΗ

Ο ΕΧΩΝ ΤΑΣ ΕΝΤΟΛΑΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΑΤΤΩΝ ΑΥΤΑΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΑΠΩΝ ΜΕ, Ο ΔΕ ΑΓΑΠΩΝ ΜΕ, ΘΕΛΕΙ ΑΓΑΠΗΘΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΦΑΝΕΡΩΣΕΙ ΕΜΑΥΤΟΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΚΡΟΘΥΜΕΙ ΑΓΑΘΟΠΟΙΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΦΘΟΝΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΑΥΘΑΔΙΑΖΕΙ ΔΕΝ ΕΠΑΙΡΕΤΑΙ, ΔΕΝ ΑΣΧΗΜΟΝΕΙ ΔΕΝ ΖΗΤΕΙ ΤΑ ΕΑΥΤΗΣ ΔΕΝ ΠΑΡΟΞΥΝΕΤΑΙ ΔΕΝ ΔΙΑΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟΝ ΔΕΝ ΧΑΙΡΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑΝ ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ ΔΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΠΑΝΤΑ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΛΠΙΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΥΠΟΜΕΝΕΙ

Η ΑΓΑΠΗ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΚΠΙΠΤΕΙ 

ΤΩΡΑ ΔΕ ΜΕΝΕΙ ΠΙΣΤΙΣ ΕΛΠΙΣ ΑΓΑΠΗ ΤΑ ΤΡΙΑ ΤΑΥΤΑ ΜΕΓΑΛΗΤΕΡΑ ΔΕ ΤΟΥΤΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΥΜΩΝ ΑΣ ΓΙΝΩΝΤΑΙ ΕΝ ΑΓΑΠΗ

Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΠΑΝΤΩΝ ΥΜΩΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΙΗΣΟΥ ΑΜΗΝ

Γιατί δε μας ακούει ο Θεός

Γιατί δε μας "ακούει" ο Θεός;

Είναι κοινό μυστικό ότι ζούμε σε μία εποχή και μία κοινωνία όπου οι πάντες και τα πάντα κρίνονται και κατακρίνονται όταν δε μας ικανοποιούν ή δεν ανταποκρίνονται άμεσα στο κάλεσμά μας.

Όπως είναι φυσικό δεν ήταν δυνατό να ξεφύγει από αυτό ούτε ο Θεός.

Το αντίθετο μάλιστα, Αυτός είναι ο βασικότερος αποδέκτης παραπόνων, κατηγοριών, αμφισβητήσεων και λοιπών ισχυρισμών.

Ακούμε συχνά πως ο Θεός δε μας ακούει όταν του μιλάμε, όταν δηλαδή υποτίθεται ότι προσευχόμαστε σε Αυτόν – συνήθως με τρόπο να φαίνεται στους άλλους η ψευδοευσέβειά μας- ξεχνώντας τα λόγια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού:

Κατά Ματθαίον ΣΤ’ 5

5 Καί όταν προσεύχη, ουκ έση ως οι υποκριταί· ότι φιλούσιν εν ταίς συναγωγαίς και εν ταίς γωνίαις των πλατειών εστώτες προσεύχεσθαι, όπως αν φανώσι τοίς ανθρώποις· αμήν λέγω υμίν, ότι απέχουσι τον μισθόν αυτών.

6 σύ δε όταν προσεύχη, είσελθε εις το ταμιείόν σου και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τώ πατρί σου τώ εν τώ κρυπτώ·

και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τώ κρυπτώ αποδώσει σοι εν τώ φανερώ.

Σε αυτή την παραπάνω αντίληψη περί βαρυκοΐας του Θεού θα προσθέσουμε μία ακόμη αρκετά διαδεδομένη.